Kinders…

Ek weet nie waar dit begin het nie, maar ek het ‘n moeilike week agter die rug. Dalk het dit begin met ‘n pos op Facebook wat my vreeslik pla. Dis nou al ‘n paar dae later, maar ek kry nie die prentjie uit my kop uit nie.

Die spesifieke plasing was van ‘n swart vrou wat in ‘n taxi gery het en ‘n foto geneem het van ‘n huilende swart seuntjie, in sy skoolklere. Hy het bly sê dat hy nie die taxi bestuurder se kind is nie, maar die bestuurder het elke keer net gesê dit is sy kind. Sy was onseker en het dit daar gelos, maar tog moes dit haar gepla het want sy het dit op Facebook geplaas. Sy gesiggie bly voor my. Wat as… wat as dit nie sy pa was wat die taxi bestuur het nie? Waar is daardie kind dan vandag? Is daar iewers vandag ‘n mamma wat met ‘n stukkende hart oor haar kind loop?

Nog ‘n kind saak wat my geweldig omkrap is die een van klein Liam, wat deur sy eie bloedpa ontvoer is en “weggegee” is. Die foto van die pragtige blondekop seuntjie wat net tussen neus en ore verdwyn het, spook by my. Net soos daardie swart seuntjie se betraande gesiggie. Waar is daardie kind? Lewe hy ooit nog? Sy Pa weier om te sê wat hy met hom gedoen het.

Ek lees vanoggend wat die Springs monster aan sy kinders gedoen het. Jare lank. Sadisties, wreed. Ek wonder oor die twee oudste kinders. Die seun wat weggehardloop het en die hele siek spul oopgevlek het. Waar gaan hy eindig? Gaan daar iemand op sy pad kom wat hom sal motiveer om uit te styg bo daardie omstandighede? Of gaan hy soos sy Pa word?

En ek wonder of daar ‘n spesiale plek is waar mense heengaan as hulle doodgaan en hulle het kinders seergemaak. Gemolesteer, verkrag, verniel, verkoop. Want ek hoop van harte daar is so plek. Ja, ek weet dis die emosies wat nou vandag so onder my uithardloop. Maar ek kan nie dink dat enige iemand ‘n weerlose kind kan seermaak nie. My menswees sê dis taboe.

Ek huil in my binneste as ek dit sien. Vandag WIL ek sien dat elke kinder mishandelaar met die ergste straf moontlik denkbaar gestraf sal word. Ek WIL nie genade betoon aan hulle nie. Ek WIL hulle persoonlik leed aandoen. Ek WIL sien hoedat hulle stadig en met pyn aan hulle einde kom.

More sal ek dalk weer voel om genadig en menslik te wees. Ek kan nie vandag nie. Ek huil te veel.

 

hqdefault

Advertisements

Lê-jou-eier-bloguitdaging Kaleidoskoop Links of regs?

Hierdie is ‘n vervolgverhaal deur verskillende bloggers. Om die eerste  8  hoofstukke te lees, klik op die InLinkz skakel hieronder.

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel.

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls(2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22)

 

“Waar is ek?” vra sy benoud. Sy kyk rond en sien dat die hut net een deur het. Haar lyf is in elk geval te seer om vinnige bewegings te maak. Sy sal haar kaarte mooi moet speel.

“Jy is vir nou eers in my hande.” Die woorde klink onheilspellend. “En ek wil alles weet. As jy my vertel wat aangaan, sal ek besluit of ek polisie toe gaan. Jy kan maar begin praat, poplap!”

Sy lê terug op die karig bedjie. Sy bid woordeloos vir die regte woorde. Dan laat sak sy haar hande stadig af tot teen haar broek en voel voel versigtig. Sy wil nie hê hy moet sien sy soek iets nie. Dan voel sy die bondels, nog steeds vasgedruk in haar jeans. Sy sug verlig.

“Ek was in ‘n vliegtuig wat ‘n noodlanding gedoen het.”

“Waar?” vra hy dringend.

“Ek weet nie waar nie. Ek weet dan nie eers waar ek nou is nie.” verdedig sy haarself.

“Ons is nie baie ver van waar ek jou gekry het nie. Dan moet dit hier naby wees?”

“Seker.” Sy weet nie wat om nog vir hom te sê nie. Hy is nou meer geinteresseerd in die vliegtuig as in haar.

“As jy die wrak wil gaan soek en iets daaruit maak, beter jy nou gaan. Daar is ‘n aktetas vol geld naby die wrak. En daar is nog ander goed ook wat jy dalk kan verkoop. Jy kan ryk word.”

Hy spring op. Die idee aan ‘n tas vol geld laat hom nie mooi dink nie.

“Ek los jou hier. Jy kan in elk geval nie beweeg nie. Ek gaan die wrak soek. En jy beter bid ek kry dit. Anders sal ek en jy ‘n goeie gesprek hê na die tyd.” Hy gryp sy bakkie se sleutels van die tafel af en net ‘n rukkie daarna hoor sy hoe die bakkie in volle vaart wegtrek.

Sy dink terug aan die gebeure van vroeër. Toe die vlieënier besef dat die enjins nie werk nie, het hy vir haar geskree om haar kop tussen haar bene te sit. Sy het net die toksak vasgeklou. Daar was ‘n slag. Toe sy bykom, het die vlieënier oor die stuurstang gehang, sy oë het iets gesien wat sy nie kon sien nie. Sy het stadig uit die vliegtuig geklim. Die bloed het oor haar gesig gestroom. Sy het dit probeer stop, maar dit het aanhou bloei. Toe sy buite staan het sy gesien die stert het afgebreek. Die droë aarde was besaai met plastieksakkies vol pille en wit poeier. Eenkant het ‘n aktetas gelê. Sy het stadig soontoe gestap en die tas oopgemaak. Die tas was vol nuwe R200 note. Skielik het die besef tot haar deurgedring dat sy op ‘n vliegtuig was wat dwelms vervoer het. Sy het ‘n idee gekry. Sy het teruggestap na die vliegtuig toe met die tas. Die vlieënier se beursie het op die grond langs hom gelê. Sy het die geld uitgehaal wat sy hom gegee het. Toe sit sy al die vals note in die tas en haal vyf pakke met nuwe R200 uit. Dit het sy in haar stywe jean ingedruk. Stewig verpak. Haar top was los en het dit mooi verberg. Sy het die res van die geld net so gelos. En begin wegstap van die wrak af. Niemand het geweet sy was op daardie vliegtuig nie. As die polisie nou daar aankom sal sy van mede pligtigheid aangekla word.

Sy het net gestap. Sy was later so moeg en die wond het weer begin bloei. Sy kan vaagweg onthou dat sy die voertuig in die pad gesien het. Sy kan iets onthou van bande wat vreeslik geskree het. Daarna was dit alles donker om haar.

Nellie besef sy moet vinnig hier weg kom. Hierdie vent lyk vir haar gevaarlik. Sy staan moeilik van die bed af op. Haar bene bewe erg. Sy sien die toksak by die deur lê. Haar klere is daar in. Sy struikel loop tot by die tafel. Daar staan ‘n bottel water. Dan sleep sy haar seer liggaam voort tot by die deur. Sy tel die toksak op en stap uit. Sy loop vinnig om die hut. Sy kan haar oë nie glo as sy die motorfiets daar sien staan nie, sleutels in die aansitter, n helm argeloos op die sitplek neergesit. Sy sit die helm vinnig op. Sy weet nie waar die krag vandaan kom nie, maar sy swaai haar been oor die fiets en skakel dit aan. Die fiets brul! Sy begin stadig met die eenspoorpaadjie af ry. Sy hoor die helikopter bo haar verby vlieg.

“Ek moet stadig ry sodat ek nie onnodige aandag trek nie,” flits dit deur haar kop. Sy pyn oral en hoop maar net dat sy hierdie rit na waar ookal sal maak. Die seer wete spoel deur haar.

“Al wat ek wou hê was ‘n nuwe lewe! Kyk waar is ek nou!” Sy is sommer moedeloos, maar besef dat sy nou vinnig afstand tussen haar en hierdie hut moet sit. Die volgende oomblik is sy by ‘n hek. Die teerpad loop voor haar verby. Sy weet nie watter kant toe nie. Die padpredikant dui aan dat Kimberley links is en Bloemhof regs.

Draai sy Kimberley toe en gaan maak dinge reg met Jakkie en Renier? Of gaan sy Bloemhof toe, vandaar verder noord. Weg na ‘n nuwe lewe toe?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eetkamer toer

Ons het maar soos almal maak, nog altyd op ons skoot ons etes geniet. So voor die TV want ons het nuus gekyk, of rugby. Twee jaar gelede het ons besluit dat DSTV nie meer deel van ons uitgawes gaan wees nie, en stop ons die inskrywing. Die TV staan nou as die nommer een stofopgaarder in die sitkamer. So het ons maar getrou aangegaan om op ons skote te sit en eet. Creatures of habits!

Die Oom se magie word bietjie groter, en dit raak ‘n gegewe dat hy elke aand kos op sy maag mors. Nou kyk, ek is die wasgoedwasser en stryker in die huis en ek besluit terstond dat dit einde kry. Ons sal weer soos ons voorvaders, by die eetkamer tafel eet. Ek dek summier tafel en ons albei besef hoe lekker dit eintlik is. Die selfone bly op die kas en vir ‘n paar minute ‘n dag, konnêk ons weer.

Vanwaar ek sit, kan ek  kyk na waar my ou rolkoekpanne wat ek met rooi verf geverf het, teen die muur pryk. Met yskas magnete. Elke aand, terwyl ek sit en my ete geniet, dwaal my oë na die magnete.

Drie van Parys.  Een van Griekeland. Agt of nege van Amerika. ‘n Hele paar van Bangkok en Dubai. Kanada word verteenwoordig. Daar is selfs twee van China. Drie van Israel. Denemarke, Duitsland. O wag! Daar is van Italië ook ‘n paar. Die mees onlangse een is van Turkye. Holland, Engeland, Ierland, Skotland. Ek is seker ek het ‘n paar nie genoem nie.

Ja, nee! Ek was al die wêreld vol. Gesoute wêreldreisiger, ekke. En elke aand as ek eet, verbeel ek my ek sit in een van daardie lande en is besig om ‘n heerlike tradisionele ete te geniet. Brood, kaas en wyn in Parys. Strudel in Duitsland. Thai hoender in Bangkok. Pasta in Italië. Hamburgers of hotdogs in Amerika.

Die waarheid is dat ek nog net in Bangkok was. O ja, en in Zimbabwe. Vreemd genoeg het ek nie enige magnete op daardie reise aangekoop nie. Al die magnete op hierdie vier koekpanne, het ek op die “beg, steal or borrow” manier gekry. Ek bedel skaamteloos as ek hoor iemand gaan oor die water. Bring asseblief tog net vir my ‘n ou klein yskasmagneetjie saam.

Want op hierdie stadium is dit al hoe ek kan reis. En boonop als, geniet ek weer my etenstye. Per slot van sake ding ek nie meer mee met TV joernaliste of kommentators nie.

Dis ‘n nuwe reis.

Moeilikheid

Ek is in die moeilikheid….

Vanaand is dit die Finesse tydskrif se Mamma Mia en pajama-aand. Hulle wil ‘n wêreld rekord opstel. Die meeste fliekkykers wat in pajamas fliek toe gaan. Ek gaan ook. Ek moes nou wel ‘n ordentlike kamerjas leen. Maar my hart is nie daar in nie. Ek wil veel eerder by die huis wees in die veiligheid van my bed, my kamer.

Moreoggend 9h00 moet ek inklok by die Atterbury teater. Daar is ‘n spesiale Vrouedag gereël met die hooftema STROOMOP, die nuwe fliek oor 5 vroue se rampspoedige vaart op die Oranjerivier en hoe hulle oorleef het en hulle eie berge oorwin het. Maar ek wil eerder by my huis wees.

Wat de flip gaan aan met my? Hoekom skram ek deesdae weg van enige iets wat lyk of dit NIE tussen my huis se 4 mure gaan gebeur nie? Ek wil nie naweke rondry en gaan kuier vir kinders nie. Hulle kom kuier in elk geval nooit meer by ons nie. Almal se lewens het te besig geword. Tussen hulle kinders en vriende is daar min kuiertyd vir Ouma en Oupa. As ons dus nie plan maak om hulle te sien nie, is dit maar so. Ek sê dat ek verstaan, maar hoekom krap dit dan so effens hier in my agterkop?

Ek besef dat ek besig is om te onttrek. Van alledaagse dinge. Van familie. Van dinge wat vir my lekker was op ‘n stadium. Fliek was lekker. Brei en hekel was lekker. Lees was heerlik. Kuier was nog lekkerder! Kosmaak en onthaal was DIE lekkerste!! Nou soek ek meestal my eie geselskap. Hoe vervelig!

Ek kan ure sit en tob oor my apatie. Ek sal sekerlik 10 STAPPE OM SOSIAAL TE WEES kan opspoor op die internet.  Ek sal beslis raad kan kry om die lewe met oorgawe te lewe.  Daar is boeke vol daarvan.

Maar vir nou wil ek nie. Vir nou wil ek hier sit waar ek is. Bietjie “wallow in my self-pity” soos die Engelse sal sê. My eie partytjie hou met net myself. Want dis lekker, nou. Of dit oormore nog lekker sal wees, is ‘n ope vraag.

En ja….ek weet dat as mens glad nie lus is vir ‘n okkasie nie, dit altyd so gebeur dat dit reeds die ding is wat jy baie geniet. Wel, ek hoop van harte so. Ek hoop regtig dat dit nog een van die dinge is wat nie verander het nie. Die terugkyk na alles verby is en dan die wete wat soos hitte deur jou lyf spoel – dit was vrek lekker.

Tot dan…is ek in die moeilikheid.

 

Die ou man.

Hy is al in sy sewentigs. Werkloos, sonder inkomste, loseer by sy tweede vrou se kind wat ook werkloos en sonder inkomste is. Sieklik. Vergeetagtig. Ja, vergeetagtig. Miskien doelbewus? Dalk nie. Niemand kan sê nie, want na al die baie jare en ten spyte van alles, kan mens hom nie glo nie.

matt-mcnulty-407251-unsplash

Hy het baie arm groot geword. Sy Pa het hard gewerk, maar ook net so hard probeer om selfmoord te pleeg. Keer op keer. Sy Ma, wat hom moes koester en leer van liefde, was ‘n harde vrou. Sy kon net afkraak. Haar tydverdryf was om rond te slaap. Hy het groot geword, sonder om ooit te leer hoe om lief te hê. Hy het hard gewerk, en in sy twintigerjare het hy sy eie besigheid begin. Getrou en drie kinders is gebore. Twee seuns en een laatlam dogter. Hulle het finansieël alles gehad wat hulle harte begeer het, behalwe liefde. Vir hom was dit normaal om te sorg dat hulle in ‘n mooi huis bly. Na goeie skole toe gaan. Vakansies gaan hou in die vakansiehuis. Om met sy jag op die water rond te rinkink. In sy oë is dit hoe liefde lyk.

Hy het misgekyk dat liefde daardie woorde van aanmoediging is. Woorde wat seerkry minder seer moet maak. Hy het glad nie die konsep van vasdruk en vashou omdat jy liefhet, verstaan nie, want hy weet self nie hoe dit voel nie. Hy het sy seuns grootgemaak met een doel voor oë. Werk hard. Dit het vrugte afgepluk. Beide sy seuns en sy dogter werk hard. Hulle het sy sin vir besigheid gekry en hulle maak al drie reuse suksesse van hulle beroepe.

Oudste seun het die afgelope week vir die eerste keer in jare met hom gesit en gesels. Vir drie ure het hy sy hart uitgestort en sy Pa vertel hoe seer hy gekry het. Die ou man is verstom, verontwaardig. Hy het nooit niks verkeerd gedoen nie. Hoe kan sy seun hom beskuldig vir al hierdie verkeerdhede? Hulle praat bymekaar verby. Albei loop weg van mekaar af, nog net waar hulle drie ure gelede was. Al wat daaruit gespruit het was die voorneme van die seun se kant af om maandeliks R3000-00 by te dra tot die ou man se lewensonkostes. Sy medikasie maandeliks kos R3000-00.

Ek hoor hierdie en die hartseer oorweldig my. Want die seun is presies soos sy Pa. Ek sien die geskiedenis herhaal homself. Seun het twee dogters, en op sy manier toon hy meer liefde aan hulle as wat hy ooit by sy Pa gekry het. Een keer ‘n week se vinnige kuier en gou winkels toe gaan en klere koop. Elke tweede naweek kuier in sy spogwoning in Sandton.

En ek dink aan die spreekwoord wat duisende jare gelede geksryf is: Soos die vader is, so sal die seun ook wees. ‘n Verdoemende spreuk. Een wat net deur God die Vader gebreek kan word…..mits mens wil.

Maar ek dink nie in hierdie geval wil die mens nie. Dis na alles makliker om te haat as om tyd en aandag aan liefde op te offer.

Sweeties

patrick-fore-575918-unsplash

So sit ek vanoggend na die sweetie bak en kyk. Dit lyk so mooi! So helderkleurig..so eetbaar. Ek tel agt kleure. Behalwe dat dit mooi lyk, is dit ook lekker! (Nie dat ek nou mag sweets eet nie, maar stry? Dit lyk of mens net jou hand daar wil indruk en jou kieste vol wil stop.

En die prentjie gaan voor my oop. Sal mens dit ‘n openbaring kan noem? Ek weet nie, maar deel dit graag met julle.

Pienk – Die pienkes verteenwoordig al my vriende. My beste maatjies van al jare en jare se saamwees. My nuwer maters wat onlangs eers in my lewe ingewaai of hulle self ingeskryf het. Die met wie mens ‘n verhouding het. Wat jy kan Whatsapp en kla of met wie jy ‘n onnutsige grappie kan deel.

Geel – My familie. Man, kinders, kleinkinders, skoonkinders, stiefkinders. Sussies en niggies en nefies. Ooms en tannies. Of hulle nou eie is en of hulle aangeplak is.

Wit – My asem. Die ding wat outomaties gebeur (dankie Here daarvoor!!) En daarmee saam die wete dat God my God is en nog steeds vir my lief is, al rebelleer ek of al is ek apaties. Die EEN wat my sëen, al verdien ek niks daarvan nie.

Oranje – My werk. Kollegas. Die wete dat ek ‘n verskil kan maak in mense se lewe. Al maak ek net ‘n koppie koffie of gee ‘n snesie aan as die nuus dat daar wel permanente gehoorverlies is, hulle oorweldig.

Groen – my drome. Waarvan daar baie is. So baie soos ‘n groen woud.

Pers- My gesondheid, wat op die stadium baie beter kon gewees het, maar dis darem nog oukei. Met ‘n gehoes en geproes en met medikasie, kom ek oor die weg en gaan ek dalk nog lank hier in Blogland rondploeter.

Rooi – Die dinge wat in en om my gebeur wat waarsku dat daar dalk ‘n moontlike negatiewe gebeurtenis kan plaasvind.

Swart – Al die swaar goed wat tans in my lewe aangaan. Dinge waaroor ek geen beheer het nie en niks aan kan verander nie.

Maar as al hierdie sweeties deurmekaar geskommel in die bakkie lê, lyk dit mooi. Al die kleure saam is mooi. Apart lyk dit anders. Minder aptytlik.

Ek sien hoe die Groot Hand elke oggend die bakkie optel en dit so bietjie skud. Sodat dit mooi bont kan wees. En dis oukei. Hy hou die bakkie in Sy hand.

Toe wen die hond

Image result for boerboele

 

Ek lees vandag Seegogga se hoofstuk met die nuwe uitdaging. Toe ek klaar gelees het, sien ek bo-aan haar blog die skakel vir akkommodasie. Omdat ek op die stadium redelik moeg is en ‘n paar uitdagings in die gesig staar, kliek ek dadelik op daardie skakel en skielik voel ek om in trane uit te bars en vir twee weke te huil. Nee, Seegogga het niks verkeerd gedoen nie. Dit was die blerrie hond se skuld. Eintlik was dit ook nie sy skuld nie. Dit was die Oom. Punt.

Nadat ek uit die hospitaal gekom het na my operasie om die bron van die pienkstrikkie siekte te verwyder, het die Oom in survival mode ingegaan. Dit was nie vir hom natuurlik om enige huistake te doen nie. Hy was ‘n briljante verkoopsbestuurder van nuwe Japanese voertuie en hy het sy werk met oorgawe gedoen.  So begin die gifterapie en ek is nie ‘n maklike poppie nie. Daai gif gooi vir my vir vier na vyf dae terug in die bed. Ek kan niks doen nie. Kosmaak, skottelgoed was, klere was…al daai goed is reuse take! Die Oom neem oor. Elke aand as hy gaan slaap is als gedoen. Soos ‘n outomaat. Doelgerig. Elke aand dieselfde roetine. Hy kla nie. Hy mor nie. Hy join die party en bring sy kant. Wonderwerk.

Een van die polisse betaal uit en na ek die groen lig gekry het dat ek nou maar kan aangaan met my lewe, begin ek ‘n vakansie vir ons twee beplan. Ons was in 2004 laas met vakansie en ek voel ek kan so dankie sê vir sy onbaatsugtige bystand. Ons albei verdien bietjie net ‘n wegbreek. En as hy gaan slaap (want die roetine het teruggeskuif na pre-operasie tydperk) het ek vir ure op die internet gekuier. En ‘n droom vakansie beplan. Kilometers per dag uitgewerk. Brandstof kostes, etes, verblyf…die hele kaboedel. Amper soos Una nou haar Bangkok trip beplan. Ek kon als in my geestesoog sien. Deel van daardie vakansie was kuier en die wêreld verken rondom Seegogga se gebied. Ons sou daar vir vier aande oornag het. Ek het die meeste daarna uitgesien. Ek was nog nooit daar nie en dit sou die hoogtepunt van ons vakansie wees.

So kondig ek die reis aan….laat hom langs my sit en vat hom stap vir stap deur die hele toer. Ek is so opgewonde ek kan skaars die muis oor die toetsbord beweeg. Hy is doodstil. Sê nie ‘n woord nie. Toe ek klaar is, sê ek vir hom dat ons nou verlof moet insit.

Nee, sê hy. Ons kan nie gaan nie. Want wie gaan na Quatro, die boerboel kyk in daai week. Jammer, maar dis nie moontlik nie. Die hond kan nie by iemand gaan bly nie. Ek bêre al my beplanning. Ek is bitter en sit vir ‘n paar weke lank elke aand en huil. Die hond het alweer gewen.

O ja, net so terloops. Dit was nie eers ons eie hond nie. Hy het net ‘n rukkie by ons loseer.